Hallo, Damian hier!  Waarom Dwleven?
"Ik laat mij alleen helpen door mensen, waarvan ik weet dat zij het ook zelf doen / bereikt hebben" Dit is wat andere zeggen.

Waarom is DWleven eigenlijk ontstaan?


Toen ik voorheen in de schoolbanken zat merkte ik zelf eigenlijk dat ik de hele dag moe was en geen zin had om dingen te doen. Ondanks dat ik super veel sportte. Dit irriteerde mij en in eerste instantie  snapte ik er eigenlijk niks van. Niet alleen ik maar meerdere om mij heen hadden weinig energie of weinig zin in de dag (zo leek het tenminste..) Ik dacht dat zal wel horen op school...

 

Toen werd ik ouder en zag ik dat steeds minder mensen ECHT gelukkig zijn, echt blij zijn en zelfvertrouwen hebben (oftewel genieten). Ook buiten de school!

 

Iedereen doet zijn of haar best voor een mooi en gelukkig leven wat heel gaaf is, maar uiteindelijk bereiken weinig mensen dit, zeker alleen... Daarnaast is het tegenwoordig voor velen nooit goed genoeg...(stress)

 

Toen heb ik besloten hier kan en wil ik wat aan doen. Zo gezegd zo gedaan! Ik heb cursussen en opleidingen gevolgd en ik ben tijdens deze cursussen/opleidingen al aan de slag gegaan met mensen echt verder te helpen in het leven. Dit begon met training en voeding, maar nu help ik mensen echt te genieten van het leven! Dit kan met of zonder sport natuurlijk. Hoe zou het zijn als iedereen op de wereld gelukkig zou zijn met zichzelf? Trots zou zijn op zichzelf? En dat ook zou uitstralen! Ik weet dat dat heel gaaf is! Niet alleen voor de persoon zelf maar ook voor zijn of haar omgeving.

 

Dus heb ikzelf ervaren hoe het is om van energieloos en verlegen naar vol energie en trots gaan. 

NU wil ik zoveel mogelijk mensen helpen naar een gelukkiger leven en dat voor 91,7%! (wat is dat 91,7%...).

Trots op mijzelf, hoe ik ben, hoe ik er uit zie en daarnaast ook uitstraal! 

Damian

Zin in het leven en sta open voor mooie toekomst. Ik weet niet wat de toekomst gaat brengen dus nu geniet ik van iedere dag, voor minimaal 91,7%!

Maar dit was niet altijd zo........

Lees verder hieronder hoe het WAS.


Ik was niet altijd trots op mijzelf, hoe ik was, en daarbij hoe ik me ECHT voelde...

Het leven ziet er vaak rooskleurig uit als je andere mensen verder kan helpen, maar vaak is er dan 1 persoon die je vergeet om te helpen. In mijn geval tenminste. Die persoon was ik zelf... Ik kwam over als een super vrolijk, enthousiast jongen, altijd blije Damian, oftewel de positiviteit zelf. Zo voelde ik me helaas niet. Maar zei van wel, ik moest blij en enthousiast zijn er is immers al genoeg negativiteit op de wereld.. . Nu weet ik dat ik dat ECHT ben! 

Als je erachter komt dat je alles doet om andere mensen te helpen, zelfs als dit ten koste van je zelf gaat. Is dat wel even schrikken. Ik leefde op de energie van andere mensen die ik ze zelf gaf/geef. Alleen welke dingen vindt ik zelf belangrijk, waar geniet ik van? Toen had ik daadwerkelijk echt geen idee. Als ik maar andere mensen maar verder kon helpen met hun proces. (Ik was  aan het overleven in plaats van daadwerkelijk te leven.)

Hoe is dit allemaal ontstaan. 

Ik werd geboren, blij, vrolijk enthousiast en zin in het leven, daarnaast ook nog met redelijk wat verstand. Dit bleek wel op school in de begin jaren. Het was allemaal leuk & gezellig en alles ging vanzelf. Goed advies gehad en doorgegaan naar het voorgezet onderwijs. Eerste jaar was zonder verplichting, leuk, gezellig en lekker je ding doen. Daarna mocht ik kiezen ga ik verder naar mbo, havo, vwo of het gymnasium. Gekozen voor de havo en alles ging vlekkeloos verder. Tot het derde jaar, hierbij MOEST je een specialisatie gaan kiezen. Hierbij geen idee gehad welke kant ik op wou gaan en advies van mijn ouders opgevolgd. Dit was het moment dat ik niet meer autonoom mocht kiezen. Vervolgens na de havo nog steeds geen idee wat ik uiteindelijk wou doen. Dit leed tot een reeks van opleidingen, waarvan ik diep van binnen wist. Hier wil ik en ga ik niks mee doen.(toch weet je ouders willen het beste voor je, dus zal wel goed zijn en ik wou/wil dat ze trots op mij zijn.) Deze werden mij "geadviseerd" om te volgen, dit voelde meer als verplicht maarja.. (Dit zou het beste voor mij zijn, zou goed gaat verdienen, leuk werk etc. etc.., ouders hebben eenmaal meer levenservaring.) Ik had echt geen idee en alles wat mij leuker leek te doen op dat moment werd snel afgeslagen, dus hoezo zou ik dan nog voor mezelf gaan zorgen/kiezen als ik het toch nooit goed doe??


Vanaf toen ging ik ook andere dingen zoeken om maar niet bezig te zijn met wat ik verplicht werd om te doen. Als in sport, spelletjes, vrienden zoveel mogelijk dingen om maar niet bezig te zijn met wat ik niet wil, mijn "zelf" gekozen opleiding.. Dit leiden tot bijna dagelijks sporten, weinig thuis zijn en dit kan goed zijn, maar niet als het vluchten is. Dan is het in mijn optiek niet gezond, ik was aan het overleven. (onbewust)


Uiteindelijk een soort compromis kunnen sluiten om dingen te combineren die ik zelf leuk vond, maar eerlijk gezegd achteraf dacht ik dat alleen toen. Het was toch de bedoeling dat ik financiële kant zou  te kiezen. Twee opleiding  verder nog geen diploma en nog steeds geen wil om dit te behalen. Vervolgens toch nog een opleiding gedaan waar ik "goed" in ben. (versnelde opleiding om studieschuld te laten verdwijnen) Dus geen studieschuld meer, maar nog steeds geen idee wat ik uiteindelijk wil gaan doen. Na 2 jaar op wilskracht, wel een papiertje voor de "verwachte" richting en toch soort van motivatie. Had weinig zin om ruim €10.000 terug te betalen als dit niet nodig is. Opleiding dus behaald, schuld weg, top.. Eerste  wat ik na het behalen van mijn "goeie" diploma  was aan het werk gaan in alles behalve de sector waarvoor ik mijn diploma heb behaald. In deze periode vanaf het begin dat de keuze "werd" gemaakt voor mij, heb ik het gevoel gehad dat ik geleefd werd constant.(onbewust)  

Is dit alleen maar negatief?

Is dit slecht, nee zeker niet achteraf dan... Dit heeft ook toe tot geleid tot wat ik nu doe. Deze keer niet alleen voor andere, maar voor mezelf. Ik help mensen niet omdat het moet, maar omdat ik het leuk vindt! Ik ben de vrolijke, enthousiaste en vaak blije Damian. Nu mag ik me ook weleens slecht voelen. Ik kan me niet altijd goed voelen, ik kan niet alles weten. Dit hoort in mijn optiek ook bij het leven. Vandaar ook de 91,7%. Het is niet altijd prachtig en perfect geweest, toch heb ik er achteraf veel van geleerd. Nu doe ik wat ik zelf wil, sta volledig achter wat ik doe. Maar Ik merk wel dat ik hierdoor nog steeds een irritatie puntje heb aan mensen die dingen verplichten van zichzelf of andere mensen en/of te hoge (irreële) eisen stellen zoals;" Ik MOET dit, het moet & kan altijd beter, is nooit goed genoeg, de beste versie van jezelf, de te hoge lat, alleen waardering krijgen als je "goed" doet , als maar meer..." . Ik vind dat wij als mens blij mogen zijn met wie wij zijn en daar ook van genieten.


Ik ben gestopt met overleven en ben nu aan het leven. Niet alles kan altijd perfect gaan maar als het voor  91,7% goed gaat ben ik voor 100% tevreden! 

Ik leef en geniet NU voor de reële 91,7%!


Achtergrond


2020:

- Henselman certified personal trainer (Menno Henselman) 

- Versterk je persoonlijke kracht (INNERLAND)

- Transformational coaching (BUR)

- Spirituele Hypnose (BUR)

- Toegepaste Ethiek (Chivo opleidingen)

- Functioneel Coachen (Chivo Opleidingen)





2021:

- Fysiek coachen (Chivo opleidingen)

- Healthcoach (Chivo opleidingen) 

- Versterk je persoonlijke kracht (INNERLAND)

- Coachen van gedragsverandering (INNERLAND)

- NLP, TA, Systematisch werken en persoonlijkheidsstructuren (1ste jaar, INNERLAND)

Daarnaast nog hoop cursus/trainingsdagen.